MISSIE & VISIE

De kern van mijn werk en mijn kijk op de mens

Met mijn werk wil ik een bijdrage leveren aan een wereld waarin mensen zich vrij voelen, kunnen spelen en liefde en plezier ervaren. Hier zet ik mij voor in door mensen individueel of in groepen te begeleiden bij het helen van oude pijn en het doorbreken van disfunctionele patronen.

Mijn visie op het ontstaan van deze patronen begint bij de basis dat we allemaal gebeurtenissen meemaken die emoties bij ons oproepen. In de kern vertellen deze emoties ons wat de gebeurtenis voor ons betekent. Is dit goed voor ons? Is het slecht voor ons? Moeten we dit een volgende keer anders aanpakken? Betekent dit gevaar en moet ik er zo ver mogelijk van weg blijven, of geeft dit me een goed gevoel en ga ik mijn best doen het vaker te ervaren?

De positieve emoties hopen we vaker te beleven, de negatieve emoties gaan we op instinctieve wijze uit de weg. Dit gebeurt al in je (vroege) jeugd en heeft in eerste instantie een belangrijke beschermende functie, je leert je namelijk zo te verhouden tot je omgeving dat je zoveel mogelijk kans hebt geliefd, erkend en beschermd te worden. Dit leidt er onvermijdelijk toe dat je op bepaalde vlakken een deel van je eigen behoeften en emoties even parkeert om je plek in jouw sociale omgeving te waarborgen. Dit draagt bij aan een belangrijk doel, door je te conformeren aan de groep vergroot je (vooral als kind) je overlevingskansen. Je gaat bijvoorbeeld voor anderen zorgen om geliefd te worden, je onderdrukt je woede om je omgeving niet tot last te zijn of je gaat heel erg presteren om je gezien te voelen. Aan de hand van wie je in de basis bent en de situatie waarin je opgroeit valt het meer de ene of de andere kant uit. De meeste patronen ontstaan daarbij in de jeugd en schaaf je later in het leven bij door de positieve en negatieve ervaringen die je opdoet.

De patronen hebben in de jeugd dus een belangrijke functie: ze houden je sociaal veilig en beschermen je tegen uitstoot van de groep. Hierdoor groeien de patronen zo sterk dat ze later in het leven te pas en te onpas nog steeds getriggerd worden. Om de eerdere voorbeelden aan te halen; zo beland je wellicht in een zorgend beroep om geaccepteerd te worden, gaan anderen enorm over jouw grenzen heen omdat je nooit hebt geleerd deze duidelijk te maken of heb je een onstilbare drang om altijd maar meer te presteren vanuit de angst dat niemand je zal zien staan als je gewoon gemiddeld zou zijn. Ondertussen dender je vanuit deze patronen over je eigen behoeften en emoties heen en dat gaat een keer etteren. Dat merk je doordat situaties je snel te veel worden, je prikkelbaar of juist afgesloten op je omgeving reageert of dat je fysieke klachten ontwikkelt. Je bent dan op het punt dat patroon disfunctioneel is geworden en de onderdrukte emotie je leven beheerst. Dat is geen vrij leven en voelt op termijn helemaal niet fijn.

Als je kiest voor optie twee ga je een ontwikkelproces in je bewustzijn, om oude patronen los te laten en nieuwe coping te ontwikkelen. Dit kan best even duren, de beschermers zijn krachtig en waren er niet voor niet. Laat je daar niet door uit het veld slaan en zoek steun bij familie, vrienden en collega's of specifiek bij mensen die eenzelfde pad volgen. Het is vaak een hobbelige weg waarbij het fijn is je verbonden te voelen en van anderen te blijven leren.